جوانان حاشيه شهرها

 

گزارشي مي­خواندم ازشهرهاي حاشيه­اي. به خصوص در حاشيه­ی تهران. در آن جا هم مثل همه جاي ايران اکثريت آن ها جوان هستند، اما با زندگي متفاوتي از جوانان شهرنشين. خانه در آن جا ۱۲، ۱۶، ۲۰ متر است که يک «خانواده» در آن زندگي مي­کند. طبيعي است که بيشترين و بهترين وقت کودکان و جوانان (بخصوص پسرها) وقتي است که بيرون خانه هستند.90 درصد اين ها تلويزيون دارند.تبليغات و برنامه­هاي کاملاً شهري تلويزيون آنان را به امکاناتي که در جاهاي ديگر هست آشنا مي­کند و يقين دارند که کسي آن ها را به عنوان جوان به رسميت نمي­شناسد. بنا به اعتقاد قديمي، که ديگي که براي ما نمي­جوشد سگ در آن بجوشد، روي آوردن به بزه طبيعي­ترين مسيري است که در برابر آنان قرار دارد که آنان با ديدن امکانات جوانان شهري در ابتدا معترض خانواده خود مي­شوند که نتوانسته اين امکانات را فراهم کند و بعد از آن که فعاليت­هاي دولت را در ساخت امکاناتي مثل پارک، سينما، فرهنگسرا، مدرسه، دانشگاه، ورزشگاه­ها در شهرها را مي­بينند خود را با دولت درگير مي­بينند. در اين حالت است که خسارت به ثروت عمومي، شکستن گوشي­های تلفن عمومي، سنگ پراندن به قطارها، پاره کردن صندلي اتوبوس­ها جزئي از رفتار متقابل و نتیجه این انديشه است که وقتي چيزي براي من و آينده­ام نيست پس بود و نبود آن چه اهميتي دارد.

حالا دولت و خانواده­ها سر جاي خود. شايد ما هم نياز باشد در نوشته های وبلاگی مان با توجه به اين نکات بدانيم جوانان فقط جوانان شهرها نيستند.