هنر نقالی و شاهنامه خوانی

 

در روزهای پایانی سال قبل، بعد از ظهری دعوت شدیم که به فرهنگسرایی برویم و در جلسه ای با عنوان نوروز در ایران اسلامی و ایرانی و ادیان، یا عنوانی مشابه این شرکت کنیم. ما هم از خدا خواسته، رفتیم و شرکت کردیم. از اینکه بعضی از بر و بچه های خوشفکر برای احیاء نوروز تلاش می کردند خوشحال شدم. به شکل تابلویی هم معلوم بود که عنوان جلسه را نوروز در ادیان گذاشته اند که در شرایط فعلی بتوانند مجوز بگیرند. در وسط جلسه، موبد فیروزگری آمد و کمی با هم صحبت کردیم. یادی هم از زنده یاد اوشیدری، دوست مشترکمان که موبد موبدان ایران بود و پارسال مرد کردیم؛ می گفت در تقویم زردشتی ۸۷ روز در سال، روز جشن ثبت شده است؛ اما از همه ی قسمتهای جلسه بهتر بخشی بود که خانمی به نام خانم صادقی نقالی کرد و از شاهنامه ماجرای هفت خوان رستم را برای مردم خواند. من با اینکه این همه کلمه ی هفت خوان رستم را شنیده بودم تا کنون پای شنیدن تفصیل این ماجرا و اسامی و عناوین هر یک از خوانها که با ذهن افسانه پرداز فردوسی شکل گرفته، ننشسته بودم. اینکه خانم مرجان صادقی به این خوبی به هنر قدیمی نقالی اهتمام دارد، جای خوشحالی و تقدیر است. بعد از پایان جلسه، وقتی راجع به دلایل توجه به هنر نقالی پرسیدم، گفت که در دانشگاه رشته  تئاتر خوانده ولی فعلا چند نفری هستند که زیر نظر استاد جنیدی که استاد زبان پهلوی و اوستایی است، به احیاء شاهنامه خوانی و هنر نقالی مشغول هستند. به خاطر این توجه ویژه به هنر نقالی و تاریخ ایران باید به ایشان و دیگرانی که تلاش می کنند، تبریک گفت.