تغییر سفرا

 

مسأله ی تغییر سفرا در دولت جدید یکی از مسائل بحث انگیز شده است. سفیر از لحاظ رسمی نماینده ی کشور است و به همین دلیل انتخاب آنان سیر ویژه ای دارد. وزیر خارجه باید آن را به رئیس جمهور پیشنهاد دهد و در دفتر رئیس جمهور مسیر خود را طی می کند و اگر پاسخ مثبت داد به کشور مربوطه معرفی می شود؛ آن کشور نیز حق دارد سفیر را بپذیرد و یا رد کند. وقتی پذیرفته شد، طبیعی است که تا پایان مأموریت باید در محل اقامت بماند و نظرات کشور متبوع را انجام دهد. طبعا اگر در کشور تغییرات سیاسی صورت پذیرد، سفیر به عنوان نماینده ی نظام، سیاست های جدید را اعمال می کند. بازگرداندن قبل از موعد سفرا، در دنیا معنای خاصی دارد. در حقیقت کشاندن اختلافات داخلی به سطح جهانی است.

من یادم بود که در ۸ ساله ی دولت قبلی، هیچ سفیری قبل از پایان مأموریتش عزل نشد. دیروز از آقای خاتمی و خرازی هم پرسیدم، تأیید کردند. همین آقای متکی، وزیر خارجه ی فعلی، در دوران انتخابات سفیر بود و از طرفداران صریح رقیب آقای خاتمی بود. بعضی از سفرا برای اطرافیان رقیب آقای خاتمی سفرهای تبلیغاتی و سیاسی ترتیب داده بودند، اما مصالح کشور و نکشاندن درگیری های داخلی به خارج باعث شد تا کسی از سفرا عزل نگردد. ضمن آن که آنان سیاست های مرکز را اجرا می کردند. عزل سفیران کشورهای حساس اروپایی که درگیر مذاکرات حساس اتمی بودند، حکایت از آمدن حکومتی در ایران می کرد که می خواست به همه ی دنیا اعلام کند که مخالف دولت های قبلی است. این در حالی بود که سیاست های کلان، به خصوص در سیاست خارجی توسط رهبری نظام ترسیم می شود؛ آنان مجری بودند. بدتر آن که چندین ماه است که آنان عزل شده اند و جایگزین هم معرفی نشده است. این که دیگر نشانه ی نوعی هرج و مرج هم در دنیا محسوب می شود. نمی دانم چرا، ولی این گونه شده است.

نکته ی پایانی این که: سفیر بیش از هر چیزی به تجربه ی دیپلماتیک نیاز دارد و سفارت هم یک نوع تخصص است. بی توجهی به تجربه ها در سیاست خارجی ضربه های سخت تری از بی توجهی به تجربه ها در داخل نصیب مملکت و دولت می کند.