اقلیت کم کار مجلس هفتم

 

مجلس هفتم که اکثریتش در شرایط ویژه انتخابات آن دوران انجام به مجلس راه یافتند، سومین سالگردش را برگزار می کند. جامعه اصلاح طلب از فراکسیون اقلیت این مجلس توقع فراوانی داشت که متأسفانه عملی نشد. به گمانم فراکسیون اقلیت هيچ يک از مجالس بعد از انقلاب چنين حضور كم‌رنگی در مسائل كشور نداشته است. گاهی افرادی از جبهه اقليت نقدهايی از دولت داشته‌اند، اما معمولاً ديدگاه‌های شخصی آنان تلقی می‌شده و نه ديدگاه فراكسيون اقليت. اگر در اين دوران كه اقليتی‌های مجلس پاسخ‌گوی بار مشكلات اجرايی كشور نيستند و می‌توانند به راحتی نقادی سازنده داشته باشند به حداقل وظيفه خود عمل می‌كردند بسياری از بحران‌های جاری وجود نداشت.

در دوران مجلس ششم كه رياست جمهوری و مجلس در اختيار اصلاح‌طلبان بود و روش دولت هفتم و هشتم نيز به شدت قابل دفاع بود، آقای حداد عادل و جماعت دوستانشان كه فراكسيون اقليت مجلس بودند در مورد همه مسائل كشور ديدگاه‌های مخالف خود را عرضه می‌كردند و فعالانه از نقطه نظرات خود حمايت می‌نمودند. یادم هست که یک بار برای مخالفت با طرحی که اقلیت با آن مخالف بود و قصد آبستراکسون داشتند، خود آقای حداد دم درب مجلس ایستاده بود و دیگران را به خروج فرا می خواند. من در جلسه بعدی با ایشان صحبت کردم که در شأن شما به عنوان یک عنصر فرهنگی نیست که چنین کنید. ولی دیدم آقای حداد معتقد بود برای بعضی مسائل نباید این قیود را داشت. این جدیت اقلیتی های آن روز قابل توجه بود؛ اما در اين شرايط كه حتی بسياری از محافظه‌كاران به صورت جدی از دولت نقادی می‌كنند، فراكسيون اقليت مجلس بايد خيلی پر نشاط‌تر از وضع فعلی ظاهر میشد. اين رخوت و سستی فراكسيون اقليت چيزی است كه هيچ‌يک از فعالان اصلاح‌طلب برای آن پاسخی نمی يابند. تهديد به رد صلاحيت، اگر درست باشد، قطعاً نمی‌تواند دليل قانع‌كننده‌ای برای اين كار باشد. تلاش برای سازماندهی و نشاط بخشی به جامعه برای تشکیل مجلسی اصلاح طلبانه در فرصت باقیمانده تا انتخابات، به دلیل مصونیت نسبی و داشتن تریبون بیش از همه از فراکسیون اقلیت مجلس انتظار میرود.