۲۸ مرداد و مسأله دین مردم

 

آقای باستانی پاریزی تاریخ­دان معروف و قدیمی کشور که قلم روانش الگوی همه­ی نویسندگان روان نویس فعلی است، در کتاب کاسه کوزه تاریخ در مورد تاریخ مینویسد: علم تاریخ، علمی است مثل تلویزیون؛ که عمر آدمی را مثل یونجه میخورد. در ماجرای ۲۸ مرداد مثل حوادث تاریخی دیگری که نفی و اثبات مطلقش ارزشی شده نظرات گوناگونی مطرح است. اما از نگاه استفاده از دین در این ماجرا کمتر مورد توجه قرار گرفته است. یک بار آقای امام جمارانی که پدرشان نیز امام جماعت و روحانی آن منطقه محسوب می­شد، نقل می­کرد که وقتی شاه فرار کرد، بلندگوهای بزرگی در منطقه­ی ما نصب کرده بودند که در جشن های فرار شاه علاوه بر موسیقی و رقص و آواز، مرتب به پیامبر اسلام و قرآن پشت بلندگو اهانت می­کردند و به همین دلیل مردم زیادی از افراد عادی که از رفتن شاه هم ناراضی نبودند، به صورت خودجوش جلو خانه پدر آقای جمارانی که روحانی محل بود، جمع شدند و به این وضع غیر اسلامی اعتراض می­کردند و بعد دسته جمعی رفتند تلگراف­خانه که به این اعمال غیراسلامی اعتراض کنند. می­گفتند توده­ای­ها هستند. اما جمعی اعتقاد دارند که حامیان شاه  توده­ای­ها را سامان داده­اند. ولی هر چه باشد حسابی با این نقشه اکثریت مردم را به دلیل مبارزه با دین ترسانده بودند. بی­شک بی­اعتنایی و نادیده گرفتن اعتفادات دینی اثر مهمی در حادثه ۲۸ مرداد داشته است. شاید به همین دلیل هم باشد که خیلی از مردم ابزار خوبی شدند تا سرلشکر زاهدی درحوادث ۲۸ مرداد از آن استفاده کند و نخست وزیر شود و دولت مردمی دکتر مصدق را سرنگون نماید و دیکتاتوری را به نام مردم مستقر نمایند.