استفسار نظر رهبری به نفع مجلس و نظام و رهبری نبود

در هفته ی گذشته ودر مسئله رای اعتماد به وزیر کشور پیشنهادی رئیس جمهور مناقشه ای رخ داد که رئیس جمهور از قول رهبری برای رای دادن به وزیر کشور مایه گذاشت و بعد کیهان و جماعتی از جناح اصولگرا آن نقل قول را مخدوش دانستند و گفتند که رهبری عدم مخالفت خود را گفته اند و این با موافقت فرق دارد. تا رسما دریک عکس العمل کم سابقه، دفتر مقام معظم رهبری با صدور بیانیه ای دو طرف را مورد ملامت ضمنی قرار داد. مفهوم ومحتوای این مناقشه این بود که نمایندگان تردید داشتند که آیا مقام رهبری با این وزرا اعلام موافقت کرده اند یا نه. واگر اعلام نظر کرده اند، آیا ایشان اعلام موافقت نموده اند یا فقط عدم مخالفت داشته اند. ونهایتا عده ای از نمایندگان مجلس اعلام کردند که تصورشان موافقت رهبری بوده است و اگر می دانسته اند فقط نظر رهبری عدم مخالفت بوده است، رای به وزیرکشور پیشنهادی نمی دادند. این در حالی بود که که در همان جلسه علنی علیه وزیر پیشنهادی حتی از سوی افراطیون اصولگرا نظرات تندی مطرح شده بود ووزیر مربوطه به تقلب و جعل و مشکلات دیگر اجرائی و اقتصادی متهم شده بود.این مناقشه که برای اولین بار به این شکل علنی صورت پذیرفت، که مجلس اعلام کرد که برای دادن رای که به نظر خصوصی رهبری احتیاج دارند و اگر می دانستند نظر ایشان به جای موافقت با نظر رئیس جمهور، عدم مخالفت بوده رای نمی دادند، از بدترین مناقشاتی بوده که به جایگاه رهبری، نظام جمهوری اسلامی و مجلس و نمایندگی مردم خدشه وارد کرد. جایگاه رهبری بر اساس قانون اساسی مشخص است. اگر رئیس جمهور با ایشان در مورد وزرا مشورت می کند، طبیعتا نظر مشورتی ایشان را می گیرد تا آن گزینه ی حتی مقبول و مورد موافقت رهبری را به مجلس معرفی کند تا اگر نمایندگان مردم بر حسب وظیفه ی قانونی که دارند، او را صالح دانستند به او رای دهند. اگر رهبری می خواستند این سیستم را نا دیده بگیرند، طبعا از راه های مختلف بر اساس اختیاراتی که دارند، استفاده می کردند. لابد رهبری نظام نیز نمی پسندند که افراد مختلف در پستهای گوناگون برای اظهار نظر در مورد آن چه که وظیفه ی قانونی شان هست، دنبال این باشند که آیا نظر ایشان موافق است بوده یا عدم مخالفت و یا حتی مخالفت. این مسئله در مورد کسانی که به طور مستقیم از سوی مردم برای یک وظیفه ی مشخص انتخاب شده اند، دو چندان پر اهمیت می شود. در صورتی که هر دستگاهی وظیفه ی قانونی خود را انجام دهد وبه خصوص نمایندگان مردم آزادانه رای خود را عملی نمایند نظام قدرتمند شکل می گیرد. در برابر جهانیان نیز مجلسی که اعلام نماید برای رای دادن به وزیر وارد این منافشه می شوند که آیا نظر رهبری عدم مخالفت بوده یا موافقت، به عنوان مجلس غیر مستقل و غیر آزاد شناخته می شود و نتیجتا از این پس نیز هر تصمیمی که بگیرد عملا آن را در دنیا به عنوان نظر موافق رهبری تلقی می کنند که این کار حتما کمکی به رهبری نظام نمی کند. به گمان من افتخار هر کشوری و افتخار رهبری آن به داشتن مجلس مستقل و شجاع است که وظایف خود را به خوبی انجام دهند ورهبری را در چنین محذوراتی قرار ندهند و نشان دهند که نمایندگان مردمند.