آغاز تلخ جنگ و پیروزی شادی آفرین مدافعان ایران

 

هم­زمان با شب­های قدر و شهادت علی علیه السلام، هفته­ی دفاع مقدس آغاز شده است. صدام حسین هم مثل خیلی­های دیگر که در طول تاریخ به ایران حمله کردند و بخشی از خاک ایران را تصاحب کردند، می­خواست خوزستان را از ایران جدا نماید. همه چیز هم آماده بود. تازه در ایران انقلاب شده بود و نظمی بر مدیریت کشور شکل نگرفته بود. ارتش به خاطر انقلاب و تبعات تند آن بر علیه فرماندهانش، روحیه و امکانات و فرماندهی منظمی نداشت و برای دفاع نمی­بایست آمادگی داشته باشد. سپاه شکل جدی نگرفته بود. درگیری­های قومی و اختلاف نظر مسئولان حکومتی در اوج بود. کارمندان سفارت آمریکا در تهران گروگان بودند و با تبلیغات وسیع آمریکائی­ها بر علیه ایران فضای  هماهنگ کردن سیاسی دنیا علیه ایران آماده بود. کشورهای پول­دار عربی برای جلوگیری از موج صدور انقلاب آماده بودند که پشتوانه­ی اقتصادی جنگ باشند. در چنین شرایط به ظاهر آماده­ای، صدام در روز ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ ازمحورهای مختلف غرب و جنوب کشور جنگ همه جانبه­ای را با بمباران فرودگاه مهرآباد تهران و ورود به داخل خاک ایران آغاز کرد. به دلیل حمله­ی صدام و آغاز جنگ نفرت­آور حتماً این روز از تلخ­ترین و بدترین روزهای تاریخ ایران بود که دشمن آب و خاکمان را هدف گرفته بود؛ اما وقتی علی­رغم همه­ی این زمینه­های آماده برای  دشمن، مردم ایران تصمیم گرفتند با همه­ی مظلومیت و تنهائی از سرزمین کشور اسلامی­شان دفاع کنند و در نهایت یک وجب خاک ایران را به دشمنی که چند سال بعد یک روزه کویت و نفت آن را صاحب شد، ندادند روز آغاز جنگ تبدیل به روز احترام و پاس­داشت از همه­ی کسانی شد که به نیابت از همه­ی تاریخ ایران، ایران را با چنگ و دندان و غربت و شهادت و ایثار حفظ کردند. جنگ البته نفرت­آور است؛ جنگ البته ضد انسانی­ترین پدیده­ی بشری است؛ جنگ البته تلخ است و عامل آوارگی است و به همین دلیل روز آغاز جنگ روز نفرت­بار تاریخ ایران است. اما به همان میزان، البته دفاع از اعتقادات و سرزمین و وطن هم در همه­ی قاموس­های اخلاقی بشری مقدس است؛ البته بیرون راندن دشمن از کشور وظیفه­ی ملی است؛ البته پیروز شدن بر این دشمن بی­رحم، با آن همه حمایت­های بین­المللی شادی­آفرین است. به همین دلیل روز ۳۱ شهریور به عنوان بهانه­ی یادآوری آن همه افتخار نیروهای رزمنده­ی ایرانی، قابل احترام و پاس­داشت است. یاد همه­ی شهدا، جانبازان، رزمندگان، ایثارگران و خانواده­های آنان برای همیشه تا ایران هست، گرامی باقی می­ماند.