یام‌رسانی، اعم از دینی و غیر دینی، اجزای گوناگونی دارد: ۱) فرستنده ۲) رسانه ۳) زمینهٔ پیام‌رسانی (context) 4) گیرنده

اگر کسی می‌خواهد امروزه پیام دینی بفرستد (یعنی می‌خواهد در مقام فرستندهٔ پیام دینی قرار بگیرد) باید توجه کند که «رسانه»، «زمینه» و «گیرنده»ٔ پیام او نسبت به مثلاً پنج قرن قبل تغییر کرده است. جهان ما، جهان رسانه‌هاست و انواع و اقسام رسانه‌های جدید پدید آمده است که پیش‌تر وجود نداشته (سینما، رادیو، تلویزیون، کامپیوتر،…) زمینهٔ ارسال پیام نیز، خود جهان جدید و مدرن است که از همه جهت (نهادها، مناسبات، دانش، ارزش، …) با جهان قدیم متفاوت است. گیرندهٔ پیام دینی نیز انسان مدرن است که از همه جهت (جهات روان‌شناختی، جامعه‌شناختی،…) با انسان قدیم فرق می‌کند.

لذا فرستندهٔ پیام دینی (اعم از روحانیون و روشنفکرانِ علاقه‌مند به دین) باید در جهانی جدید، با رسانه‌هایی جدید، به انسان‌هایی جدید پیام دینی ارسال کند و این کاری است دشوار، مردافکن اما عملی.