یک اصل مشترک در همه ادیان وجود دارد و آن اینکه معتقدند اصلیترین نقش دین، رستگاری و سعادتمند کردن «انسان» است. و طبعاً مخاطب دین مردم هستند. این کلیدیترین مسأله در ادیان الهی است.
اگر این واقعیت را بپذیریم، دین باید متناسب با ظرفیتهای وجودی و روانی انسانها باشد. و آنچه که انسان نتواند آن را بپذیرد و فوق طاقت و ظرفیت آنها باشد، «تکلیف ما لا یطاق» است و عقل نمیپذیرد که کسی، مرامی، فردی یا جماعتی از دیگران چیزی بخواهد که امکان عملی شدن آن را نداشته باشند.
دومین نکته این است که پیام دین باید برای انسان قابل فهم و جذاب باشد تا بتواند تأثیرگذار باشد. دینی که تأثیرگذار نباشد و انسانها آن را نفهمند، نمیتوانند خود را مخاطب آن بیابند.
