امام صادق(ع):

«کلُّ یومٍ عاشورا و کلُّ أرضٍ کربلا»

در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مکّه «زمین حرام» بود و سه ماه رجب، ذی‌قعده، ذی‌حجه و محرم، «زمان حرام»، یعنی زمانی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم می‌جنگیدند، تا وارد ماه حرام می‌شدند، جنگ را موقتاً تعطیل می‌کردند، اما برای آن‌که اعلام کنند که در حال جنگ‌اند و این آرامش از سازش نیست ـ بلکه ماه محرم رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت ـ سنت بود که بر قبهٔ خیمهٔ فرمانده قبیله، پرچم سرخی برمی‌افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند که جنگ پایان نیافته است.

آن‌ها که به کربلا می‌روند، می‌بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنهٔ جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است.

اما می‌بینند که بر قبهٔ آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است.

بگذار این «سال‌های حرام» بگذرد!

از کتاب حسین وارث آدم
اثر دکتر علی شریعتی