در حاشیهی مراسم عزاداری امام حسین علیهالسلام دو مسئلهی توجهبرانگیز وجود داشت:
۱- عزاداری جوانان، که نمونهی آن مراسم شام غریبان میدان محسنی تهران بود. مراسمی متفاوت. روزنامهی جمهوری اسلامی آن را اوج ابتذال نامید. اما من چند سؤال پاسخنیافته دارم: باید پذیرفت که آنان جوانان همین مرز و بوماند. روزهای دیگر سال هم با همین قیافه و شکل در خیابانهای تهران ظاهر میشوند، آیا همینها حق ندارند روز عاشورا را در مراسمی به یاد امام حسین زنده نگه دارند؟
نکتهی دیگر: وقتی میخواهیم تمام مردم و عزاداریهای امام حسین را طرفداری از حکومت بدانیم، زمینهی طبیعی را برای کسانی که میخواهند علاقهمند به امام حسین علیهالسلام بمانند و در عین حال خود را متفاوت از عزاداران سنتی معرفی نمایند، باز خواهیم کرد. سوم: آن روز که کسانی سعی میکردند از احساسات دینی و مذهبی مردم بر علیه جریان سیاسی رقیب خود بهره ببرند و در اکثر مراسم بزرگ، بدترین اهانتها را به راه و روش اصلاحات روا میداشتند و مداحان و سخنرانان در آن اجتماعات علیه رئیسجمهور، انتخابات مردم و خواستهای مشروع جوانان همهی توهینها را جایز میشمردند، عکسالعمل افراطی و طبیعی جوانان قابل پیشبینی بود. من معتقدم هر کس به نام امام حسین اجتماع کند و با دل بیریا ابراز ارادت کند، مورد لطف امام حسین قرار دارد. باز هم سؤال همیشگی: آیا فقط بدحجابی گناه است یا ریا و دروغ و تظاهر هم جزء گناهان است؟
۲- رشد مراسم قمهزنی و ارائهی تصاویر آن، یکی از بدترین آفات ایام عزاداری است. تصاویری که هر انسانی را آزردهخاطر میکند. متأسفانه در عراق این حوادث بیشتر مشاهده میشود. در دو سال قبل که گروه خشونتطلب، طالبان کربلا را به خاک و خون کشاند، گروهی از خویشان من با فرزندانشان در کربلا بودند. میگفتند مناظر قمهزنی به مراتب تأثیرات بدتری از آن انفجار عظیم بر روی فرزندانشان داشت و حق میگفتند.
خوشبختانه این رفتارها با هوشیاری مراجع دینی و رهبر انقلاب در ایران مهار شده است، ولی تصاویر قمهزنی همواره از زشتترین مناظر بوده است. به امید آنکه ابراز ارادت عاشقانه و عاقلانه به امام حسین همیشه پاینده باشد.
قسمت دوم مصاحبهی من با روزنامهی شرق در مورد وبلاگنویسی و سایت «وبنوشت» را میتوانید در اینجا بخوانید.
