بارها به دوستان صاحب سایت و وبلاگ برخورده‌ام که از فرهنگ کامنت‌گذاری ایرانیان گله‌مند بوده‌اند.

اصلی‌ترین مشکلات و نواقص مسئله‌ی کامنت‌گذاری ایرانیان را می‌توان در این موارد جست‌وجو کرد:

۱- بی‌مسئولیت‌نویسی
۲- بی‌ارتباط‌نویسی
۳- عقده‌گشایی
۴- ننوشتن خیلی‌ها که باید بنویسند
۵- فحش‌نویسی‌های رکیک
۶- مأموریت‌های سیاسی حزبی برای کامنت‌گذاری‌های سازمانی

در سایت من یک عامل دیگر هم اضافه می‌شود؛ هر کس از هر یک از مدیران حکومتی به بزرگی و حجم حکومت جمهوری اسلامی، آن هم در پهنای ۲۶ سال، دلخوری و ناراحتی – بحق یا ناحق – دارد، در قسمت پرسش و پاسخ سایت من مطرح و توقع پاسخگویی دارد.

طبعاً من و سایر صاحبان سایت و وبلاگ‌ها چاره‌ای جز حذف نداریم. گاهی هم دیده‌ام همه‌شان ناامید و دلسرد می‌شوند. اما من بر این باورم که این مرحله نیز در اخلاق کامنت‌گذاری تصحیح خواهد شد. مهم این است که همه تصمیم بگیرند که با صبر و حوصله و سعه‌صدر این مرحله را پشت سر بگذاریم.

من در قسمت پرسش و پاسخ باید مواظب روزنامه‌های جناح راست هم باشم. یک بار در اورکات عده‌ی زیادی دختر و پسر تولدم را تبریک گفته بودند. به رسم ادب اسامی آنان را لیست کردم و از همه‌شان تشکر کردم. بعداً دیدم روزنامه‌ی سیاست روز اسامی یک عده دختر و پسر را بی‌مقدمه نوشته و اضافه کرده که فلانی در سایتش از این‌ها تشکر کرده است. بیشتر هم اسامی دخترها را آورده که یعنی بله! این هم از رسم اخلاق جناح راست که اسم خودش را “اصولگرا” هم گذاشته.

اما شنیدن حرف‌های دیگران، حتی اگر مجبور باشی فحش‌های بی‌ادبانه چارواداری بعضی را هم بخوانی، بسیار شیرین است. نقادی‌های تلخ، صریح و مستدل در نوشته‌ها فراوان‌اند و تأثیرگذار هستند و تصحیح اشکالات کامنت‌گذاری وظیفه‌ی همه‌ی ماهاست که وبلاگ می‌نویسیم.

من تصمیم دارم که در قسمت پرسش و پاسخ به همین روال کارم را در چارچوب آنچه به من مربوط می‌شود ادامه دهم و هرگز ناامید و دلسرد نشوم.