چندی پیش دوست عزیز و دوستداشتنی، عطاءالله مهاجرانی که از نامآوران اندیشه دوران معاصر شناخته میشود، به همراه همسر دانشمندش، خانم جمیله کدیور، اعلام راهاندازی سایتی کردند با نام «مکتوب».
این خبر برای من که از همهی دستاندرکاران سابق و لاحق سیاست ایران خواسته بودم که سایت و وبلاگی راهاندازی کنند، بسیار خوشحالکننده بود. تبریکی هم برایشان فرستادم که یا به آنها نرسیده بود یا جوابی نداده بودند!
استفاده از مکتوبات فراوان و قابلاستفادهی دکتر مهاجرانی که سابقاً در روزنامهها و یا در ملاقاتهای رودررو از آن بهره میبردم، برایم پرجاذبه و مفید بود.
اخیراً نیز دوست دیگرم، رجبعلی مزروعی، نمایندهی شجاع و صادق مردم اصفهان در دورهی ششم مجلس شورای اسلامی، اعلام کرد که به اصرار حنیف، فرزندش، وبلاگی راهاندازی کرده است. حنیف، مثل بقیهی دوستانش که در ماجرای وبلاگنویسی دستگیر شده بود، مقاومت ستودنی داشت. وبلاگنویسی آقای مزروعی هم خبر بسیار خوبی بود.
برای او هم پیام تبریکی ایمیل کردم و البته تا کنون بیپاسخ مانده است.
در کنار زیبایی کار این عزیزان در ورود به عالم مجازی، متأسفانه هیچیک از آنان اهمیت لازم را به نوشتههای اینترنتی ندادند. با فاصله مینوشتند و نوشتن در سایت را یک کار اصلی فرض نکردند. آقای مزروعی که نیامده، اعلام کرد فرصت پاسخ به پرسشها را ندارد.
ضمن احترام به آنان و با توجه به همهی مشکلاتی که نوشتن هر روز دارد و مشکلات بیشتری که حتی خواندن ایمیلها و نظرات دیگران دارد، اما فائق آمدن بر همهی آن مشکلات را یک ضرورت میدانم. بهخصوص برادران دانشمندی مثل مهاجرانی یا مزروعی و خانم فاضلی مثل جمیله کدیور که حرف فراوانی برای گفتن دارند و مثل من از نظر علمی هم کممایه نیستند.
