هفته‌­ی گذشته مجلس هفتم درگیر این بود که یک خبرنگاری، خبری از عیدی نمایندگان که ادعا می‌کردند قرار است حتی میوه و شیرینی عادی را به خاطر اسراف از پذیرایی مجلس حذف کنند، منتشر کرد. جمعی از نمایندگان خیلی برآشفتند. ادعا شد که وی آن را از کشوی یکی از نمایندگان سرقت کرده است. رئیس مجلس توضیحاتی داد و اخیراً نماینده‌­ی دیگری ادعا کرده است که خبرنگاران خانم سعی می‌کنند با طنازی خود از نمایندگان مصاحبه بگیرند. خبرنگاری که چنین اخطارهایی دریافت کرده است امروز مطلبی نوشته است که دردناک است.
اما سر حاشیه‌­ی این دعوا، یکی دو نکته مهم وجود دارد:
۱- در همه‌ جای دنیا اگر خبرنگاری خبری به دست آورد آن را منتشر می‌کند. اگر خبر دروغ باشد تکذیب می‌کنند و اگر درست باشد توضیح می‌دهند. این کار نمایندگان نیز درست بوده باید از آن دفاع کنند، اگر نه، تکذیب نمایند. این‌که دیواری کوتاه‌تر از دیوار خبرنگار نباشد که هر وقت هر مشکلی هست بر سر آن‌ها خراب شود تأسف‌­آور است. این کارها نشان از عقده‌­ی دیرین علیه خبرنگاران و روزنامه‌­نگاران دارد و تنها به سرکوب شدن استعداد خبرنگاری در ایران می‌انجامد که ضرر آن متوجه همه خواهد شد. در همین چند سال پیش در فرانسه یک خبرنگار آن‌قدر برای تهیه یک عکس از دایانا سماجت به کار برد که منجر به کشته شدن وی شد. در خاطرات فرح پهلوی آمده است که حتی یک خبرنگار فرانسوی خود را به لباس مستخدم هتل درآورده بود که بتواند یک عکس از وی بگیرد.
بعضی روزنامه‌­های ایران نیز پرونده‌­های بازجویی متهمین سیاسی را در اختیار دارند و بعضاً منتشر می‌کنند. خبرنگار مثل آینه است که فقط تصویری از واقعیت را نشان می‌دهد و از قدیم گفته‌اند آینه شکستن خطاست!
۲- تعبیر این‌که خبرنگاران زن با طنازی می‌توانند مصاحبه بگیرند، قبل از هر چیز و هر کس اهانت مستقیمی است به نمایندگان مجلس شورای اسلامی که طنازپذیرند. شاید اگر قرار باشد نمایندگان از خود دفاع کنند باید از این اهانت دفاع نمایند.
ضمن آن‌که متأسفانه این فکر از آن‌جا ناشی می‌شود که بعضی فقط زنان و دختران را یک ابزار جنسی می‌شناسند و بس.