از امروز، آخرین هفتهی ماه رمضان شروع شد. فرصت خوبی برای دعا و مناجات بود. کاش این چند روز باقیمانده را قدر بدانیم.
قسمتی از دعای ابوحمزه ثمالی را میخوانم:
خدایا! چه شده مرا که هر زمان که پیش خود گفتم دیگر برای رابطه با تو آمادهام و خواستم به نماز بایستم و تو را مناجات کنم، حالت چرت و بیحالی را بر من مسلط کردی.
پروردگارا! چه شده مرا، چه شده مرا که هر وقت گمان بردم باطنم نیکو شده و میتوانم هممجلس توبهکنندگان باشم، پیش آمدی برایم رخ میدهد که پایم لغزش پیدا کرده و بین من و خدمتگزارانت فاصله میافتد.
شاید خدا، از درگاهت مرا راندهای و از خدمت دورم کردهای، یا آنکه دیدهای حقوق را کمارزش میدانم و از تو رویگردانم و به من خشم کردهای.
نکند خدا، مرا مانند دروغگویان طرد کردهای، یا آنکه دیدهای شکر نعمات تو را بجای نمیآورم و مرا محکوم کردهای.
خدایا، شاید دیدهای که به جمع بیهودهگذران دلبستهام و راه بین من و آنها را باز گذاشتهای.
و از همه مهمتر؛ خدایا نکند دوست نداری صدای دعای مرا بشنوی و از درگاهت طردم کردهای.
