در خبرها آمده بود که امسال جشنواره‌ی موسیقی برگزار نمی‌شود. خدا کند خبر دروغ باشد و اگر هم راست باشد، مثل خیلی حرف‌های دیگر که نباید زده شود ولی زده می‌شود، تکذیب گردد.

واقعیت این است که موسیقی یکی از قدیمی‌ترین هنرهاست که ایرانیان در این هنر از سابقه‌ی زیادی برخوردارند و بخشی از فرهنگ و تمدن ایران است.

از سوی دیگر، مشکل موسیقی در سال‌های اول انقلاب با فتاوای شجاعانه‌ی امام حل شد و ۲۷ سال است که از صدا و سیمای کشور که زیر نظر مستقیم رهبری است، بخشی از موسیقی ایرانی پخش می‌شود.

این موسیقی‌ها را هنرمندان خلق می‌کنند. مگر می‌شود در صدا و سیما موسیقی را پخش کرد و مردم کشور بیشترین صدایی که می‌شنوند موسیقی باشد و از خالقان آن‌ها تجلیل نشود؟

این کار از یک‌سو هنرستیزی است و از سوی دیگر نماد روشن تفکر متحجر و مرتجعانه‌ی دینی است که با سرعت باور نکردنی، سایه‌ی سنگین و تاریک خود را بر مجاری قدرت تحمیل می‌کند. زمانی که مدیر را دیو بودم، جمعی از همین جماعت واپسگرای دینی معروف کردند که یکی از آهنگ‌ها و سرودهای آن دوران را امام تحریم کرده است و از این نتیجه می‌گرفتند که کل موسیقی حرام است. چند روز بعد ایشان در جماران سخنرانی داشتند. از دفتر ایشان تماس گرفتند که گروه موسیقی رادیو را به جماران ببریم تا در حضور ایشان به‌طور زنده آن سرود نواخته شود. ما هم چنین کردیم. حالا چگونه است که چنین می‌شود؟ نباید انتقام از اندیشه‌ی مترقی دینی تعبیر شود؟

وزارت ارشاد مسئول فرهنگ و هنر کشور است و باید از همه‌ی هنرمندان تجلیل کند. تعطیلی احتمالی جشنواره‌ی موسیقی تنها بی‌احترامی به هنرمندان عرصه‌ی موسیقی نیست، بلکه بی‌احترامی و کینه‌ورزی نسبت به همه‌ی هنرها و همه‌ی هنرمندان است.

باز هم امید می‌رود که سریع‌تر این خبر تکذیب شود. گفتنی در این باب زیاد است و اگر قرار باشد جشنواره‌ی موسیقی برگزار نشود، مطالب فراوانی جای نوشتن دارد.

آقایان به کجا چنین شتابان می‌روند؟!