در این دو روز در اردن و عراق در چند هتل و رستوران انفجارهای انتحاری صورت پذیرفته و تعداد زیادی از مردم عادی این دو کشور جان خود را از دست دادند. مصطفی عقاد، خالق اولین و مهمترین فیلم دینی «محمد رسولالله»، هم تصادفاً قربانی این جنایت شد؛ فیلمی که زیباترین و جدیترین اثر هنر دینی به شمار میرود.
بستن مقداری مواد منفجره و منفجر کردن خود در لابی هتل یا وسط یک رستوران که فقط به دلیل حضور مردم عادی از هیچ حفاظتی برخوردار نیست، یک عملیات نظامی یا جنگی نیست و نشانه قدرت هیچ گروهی هم محسوب نمیشود. کشتن مردم کوچه و بازار، مثل آنچه در هفتههای قبل در عراق اتفاق افتاد و به صف کارگران ساختمانی در کنار خیابان رگبار بسته شد، نمیتواند حتی بار سیاسی داشته باشد. فقط نشانه جنایتکاری عاملان و آمران است.
گروه القاعده بلاد رافدین که زرقاوی آن را رهبری میکند و این اعمال صرفاً جنایتکارانه را سازماندهی میکند و مردم بیپناه کوچه و بازار را به رگبار میبندد، متأسفانه نام خود را مسلمان گذاشته است. ایکاش رهبران دینی مسلمان در برابر این رفتارهای وحشیانه، که میخواهند لکه ننگ پاکنشدنی بر پیکره اسلام باقی بگذارند، به طور یکپارچه موضع میگرفتند تا تاریخ، آیندگان و حتی افکار عمومی امروز جهان، مسلمانی را مساوی با جنایت پیشگی نداند و اسلام و دین خدا قربانی این مجموعه از خدا بیخبر نشود. این مهمترین و تاریخیترین تصمیمی است که علمای اسلامی باید بگیرند.
برای اشغالگران عراق هم، مخالفینی اینچنین بیرحم که مردم کوچه و خیابان را نشانه میگیرند، بهترین هدیه و موهبتی است که به سختی برای ادامه اشغال انتظار داشتند. با این رفتارها، اشغالگران هم برای مردم عراق پناه تلقی میشوند و هم در افکار عمومی غرب توجیه دارند که «ما با چنین مردم بیرحم و آدمکشی روبهرو هستیم». و صد البته بهترین فرصت خواهد بود که همه این رفتارها در پرونده دین اسلام ثبت شود. اما گویا این لحظات تاریخی که سرنوشت نگاه جهان به اسلام را رقم میزند، کمتر مورد توجه علمای اسلام قرار گرفته است.
