در فیلمی که این روزها با نام «دیشب باباتو دیدم آیدا» اکران شده، تلنگر هشداردهنده‌ای وجود دارد: در زندگی هر کس، بخشی یواشکی وجود دارد. این از خصوصیات همه انسان‌هاست. بخش یواشکی به معنای این نیست که رفتارهای این حوزه حتماً منفی باشد؛ حتی آدم‌های خیلی خوب هم دوست دارند اعمال خیر خود را یواشکی انجام دهند. کسانی که تظاهر می‌کنند این بخش را از زندگی خود حذف کرده‌اند، بیش از دیگران می‌دانند که ریاکاری می‌کنند.

در آموزه‌های دینی هم، تجسس و تحقیق در رفتار و زندگی خصوصی و شخصی انسان‌ها از گناهان بزرگ شمرده شده است. خصوصیت خداوند هم که در دعاها و روایات فراوان به آن اشاره شده، این است که اگرچه خداوند بخش یواشکی انسان‌ها را می‌داند، اما هرگز اجازه نمی‌دهد دیگران از این رفتارها مطلع شوند و لذا «خیرالساترین» نام گرفته است.

بر اساس تحقیقات جدی، آفت اصلی در خانواده‌ها و حوزه‌های فردی، تحقیق در بخش یواشکی انسان‌هاست که معمولاً به از هم پاشیدن بنای زندگی‌ها و دوستی‌ها می‌انجامد. در حوزه اجتماعی و حکومتی نیز بزرگ‌ترین آسیب جامعه و خود حکومتگران همین رفتارهاست، زیرا حکومت‌ها معمولاً سعی می‌کنند با وسایل و امکاناتی که دارند از بخش یواشکی انسان‌ها مطلع شوند و از آن به عنوان پرونده‌ای برای رام کردنشان استفاده کنند. چنانچه زیر بنای بسیاری از اتهامات و اعترافات، اطلاع حکومت از بخش یواشکی انسان‌هاست.

البته تجربه نشان داده کسانی که کارشان اطلاع از حوزه یواشکی انسان‌هاست، خود دارای بیشترین بخش یواشکی در زندگی هستند و بدترین بخش زندگی آن‌ها نیز همین بخش است. بزرگ‌ترین حرمتی که به انسان‌ها می‌توان روا داشت، رعایت حریم خصوصی زندگی آن‌هاست؛ همان چیزی که ساناز در این فیلم آن را بخش یواشکی زندگی می‌نامد. البته طبیعتاً در اینجا منظور بخش یواشکی فردی است و کارهای یواشکی ضدملی و یواشکی سیاسی از این بحث خارج است.

یادم می‌رفت از دست‌اندرکاران این فیلم یاد کنم و خدا قوت به آن‌ها بگویم. هنرمندان همیشه بلندترین حقایق بشری را در بهترین و مؤثرترین شکل ارائه می‌کنند.