شاعر پرآوازه‌ی ایران، منوچهر آتشی، به‌عنوان چهره‌ی ماندگار تاریخ ایران از میان ما رفت. او ماندگار بود، اما مخالفت‌های ده روزه‌ی آخر عمرش او را ماندگارتر کرد. خدای رحمتش کند.

من مرغ آتشم، همه پرواز
اینک نشسته‌ام، همه اندوه
چشمم فسرد زین ره متروک
جانم فسرد زین شب مکروه
زین سردخانه قلبم خشکید
زین خواب یاوه بالم فرسود
آن دود قصه‌ها که سرودم
اشکی ز هیچ چشمی نگشود
افسانه‌ی طلاییم، افسوس
با خواب هیچ بوته نیامیخت
بس غنچه‌ی جرقه فشاندم
در گوش هیچ ساقه نیاویخت
در پای من درنگ نیاورد
هر سایه‌ی خوفناک و نهان رفت

منوچهر آتشی