چندی پیش سفر کوتاهی به یکی از کشورهای عربی داشتم. راننده تاکسی، جوان پرشوری بود. تا فهمید از ایرانم، شروع کرد از مواضع ضدصهیونیستی آقای احمدی‌نژاد تعریف کردن. قصد بدی نداشتم، گفتم که آقای فلانی، رئیس کشور شما هم می‌تواند چنین مواضعی داشته باشد. گفت: نه، ما کشورمان تازه دارد از نظر اقتصادی پیشرفت می‌کند. اگر رئیس کشور ما از این حرف‌ها بزند، آسیب می‌بینیم.

به همین دلیل، به‌خوبی می‌توان فهمید که جوانان مسلمان عرب و بعضی نقاط جهان اسلام که از نزدیک شاهد جنایات اسرائیل بوده‌اند و شاهد آوارگی مردم مظلوم فلسطین بوده‌اند، از هر سخن ضداسرائیلی استقبال می‌کنند؛ اما به شرط آن‌که رهبران کشورهای دیگر بگویند و به روند رشد اقتصادی و سیاسی کشورهای آنان آسیب وارد نشود. البته رهبران عرب هم همیشه دنبال کشوری هستند که حرف‌های تند علیه اسرائیل بزند تا آنان با عَلَم کردن آن سخنان، امکان گرفتن امتیاز بیشتری برای کشورشان داشته باشند.

تنها به این دلیل است که سخنانی که از ایران امروز در دنیا علیه اسرائیل شنیده می‌شود، مورد استقبال جوانان و رهبران دنیای اسلام و خصوصاً عرب‌ها قرار می‌گیرد! واقعاً چه ایثاری در ایران در حال شکل‌گرفتن است! حالا این‌که مردم ایران در اثر این مواضع چه مشکلاتی پیدا می‌کنند و اساساً چرا باید با چنین مشکلاتی روبه‌رو شوند، من نمی‌فهمم!