امسال به‌خاطر تقارن ایام دهه‌ی فجر با محرم، جشنواره‌ها زودتر برگزار شد. جشنواره‌ی موسیقی پایان یافت و جشنواره‌ی فیلم هم امروز اختتامیه دارد و تئاتر هم فردا.

گرچه امسال، برای اولین بار بعد از دو دهه که به دلیل علاقه‌ی شخصی در این ایام فیلم و تئاتر می‌دیدیم و موسیقی می‌شنیدیم، کسی برای ما کارتی نفرستاد و ما هم به قول تیتر مجله‌ی چلچراغ خیلی پرسیدیم: «کسی کارت نداره به ما بده!» و از دیدن جشنواره‌ها محروم بودیم، اما بی‌انصافی است اگر به این مناسبت از هنرمندان کشور تجلیل نکنیم.

سنت برگزاری جشنواره‌های هنری و سینمایی در دهه‌ی فجر از دوران وزارت ارشاد آقای خاتمی ایجاد شد. سینمای ایران به برکت ذهن خلاق و هنرمندانه‌ی دست‌اندرکاران سینما، به یکی از مطرح‌ترین سینماهای دنیا تبدیل شده است. موفقیت در این رقابت، با توجه به رشد تکنولوژی و فراوانی تولید و سرمایه‌گذاری‌های همه‌ی دنیا روی سینما، کارِ کارستانی بود که هنرمندان سینما انجام دادند و آبرو و افتخار برای ملت بزرگ ایران ایجاد کردند. فیلم‌سازان ایران با همه‌ی محدودیت‌هایی که دارند، هم با مضمون و محتوای متفاوت و هم با هنری درخور تقدیر توانستند بهترین نمایندگان ملت ایران شوند.

با همه‌ی نگرانی‌ها که برای هنرمندان در سال‌های آینده پیش‌بینی می‌شود، باز هم یقین دارم این سرمایه‌ی بزرگ ملی می‌تواند راه پُرافتخار خود را ادامه دهد.

البته در این میان هنر تئاتر مظلوم‌تر است. تئاتر، علیرغم آن‌که مهد اصلی‌ترین هنرمندان ریشه‌دار است، اما نتوانسته نام واقعی خود را پیدا کند. مسئولان فرهنگی باید بیش از گذشته به این هنر ریشه‌دار توجه کنند. سینمای امروز ایران مدیون هنرمندان تئاتر است.

ادای احترام به پیشگاه هنرمندان سینما و تئاتر و موسیقی یک وظیفه‌ی ملی است. به همه‌ی آنان خسته نباشید می‌گویم و امیدوارم هنر، جایگاه اصلی خود را در این کشور هنرپرور پیدا کند.