امروز به آقای نیک‌نام، نماینده‌ی زرتشتی‌ها زنگ زدم و جشن سده را تبریک گفتم.

بنا بر سنت کهن، همه ساله زرتشتیان، روز دهم بهمن ماه را به مناسبت پیدایش آتش جشن می‌گیرند. این جشن را از لحاظ تاریخی به «هوشنگ شاه» نسبت می‌دهند. در شاهنامه آمده است:

«روزی هوشنگ شاه و همراهانش در کوهی می‌رفتند که ناگهان ماری را دیدند و دو بار سنگی را به سوی او پرتاب کردند. از برخورد آن دو سنگ، جرقه‌ای پدیدار شد و بوته‌ای آتش گرفت. پس شاه، خداوند را نیایش نمود که راز آتش را بر او آشکار کرده و آن روز را جشن اعلام کرد.»

از نظر زرتشتی‌ها، این جشن یادآور اهمیت نور و نیروی آتش، نور خورشید و نور دل و جان است که همه نشانه‌هایی از فروغ اهورامزدا به شمار می‌روند.

این جشن نزدیک غروب آفتاب با آتش‌افروزی آغاز می‌شود؛ به طوری که کوهی از بوته، هیزم و خار در بیرون شهر فراهم می‌کنند و موبدان، لاله به دست و در حالی که اوستا را زمزمه می‌کنند، بوته‌ها را آتش می‌زنند و مردم دور آن جمع می‌شوند و نماز نیایش آتش را می‌خوانند. سپس دست یکدیگر را گرفته، دور آتش می‌چرخند و شادی می‌کنند.

این مراسم در تهران، در جاده‌ی مخصوص کرج برگزار می‌شود. در شهرهایی مثل یزد و کرمان نیز زرتشتیان مراسم مشابهی دارند.