خیلی از کسانی که هم‌نسلان ما هستند یا از ما بزرگ‌ترند و در ایجاد انقلاب اسلامی سهیم بوده‌اند، بنا بر آنچه جامعه‌شناسان آن را خصلت دیرین ما ایرانی‌ها می‌دانند، گمان می‌برند اگر از وضع موجود ناراحتند و آرمان‌های خود را تحقق‌یافته نمی‌بینند، باید اصل انقلاب را نفی کنند و از آن اظهار پشیمانی نمایند. در حالی که می‌توانند مردانه از آنچه به حق انجام داده‌اند دفاع کنند و از نتایج آن و رفتارهای خلاف آرمان‌های آزادی‌خواهانه‌ی بعد از آن انتقاد کنند.

همچنان که می‌شود از حرکت بزرگ اصلاح‌طلبانه‌ی دوم خرداد با سربلندی دفاع کرد و از نتیجه‌ی نهایی و فرصت‌سوزی‌ها گله و انتقاد نمود. اما ظاهراً این مسئله ریشه‌ی تاریخی دارد که همیشه فکر می‌کنیم باید دستاوردهایمان را نادیده بگیریم و از صفر شروع کنیم. صدها سال است که این رفتار در تاریخ سیاسی ایرانیان تکرار می‌شود. شاید این تحلیل کمی تلخ و تند به نظر برسد، ولی واقعیت این است که نمی‌توان آن را ناگفته گذاشت.

دیشب سایت من هم هک شد. تمام عکس‌ها را پاک کردند. اگر هیچ عکسی نیست، ببخشید. به‌زودی همه‌ی آن‌ها را برمی‌گردانیم. نمی‌دانم این‌ها هشدار است یا شوخی هکرها! توضیح بیش‌تر هم خواهم نوشت.