امروز سالروز پیروزی انقلاب است. انقلابیگری ابزاری بود که با آن رژیم گذشته سقوط کرد و جمهوری اسلامی جایگزین آن شد. بعد از ۲۷ سال از آن تاریخ، شعار دولت فعلی مبنی بر بازگشت به روحیهی انقلابیگری که در نظر بعضی امتیاز تفکر رئیسجمهور به شمار میآید، بیمعناست.
آنچه نسل فعلی که اکثریت آن متولدان بعد از انقلاب هستند میطلبد، درک شرایط فعلی و برنامهریزی متناسب با خواست و نیاز نسل فعلی است. این نیاز با شعار به دست نمیآید. در دنیای بههمپیوستهی کنونی، جامعهی فعلی ایران بیش از همیشه به مدیریت عقلانی و باتدبیر احتیاج دارد که کشور را از رویاروییهای خستهکننده پرهیز دهد و سهم واقعی مردم ایران از قدرت جهانی را مشخص و آن را استیفا نماید.
معنای استقلال واقعی در دنیای کنونی، قدرت برتر تعامل با دنیاست. کسانی که استقلال را به معنای انزوا و درگیری با دنیا معنا میکنند، بیش از همه به ارکان استقلال کشور آسیب میرسانند و در نتیجه ملت را وابسته به قدرتهای خارجی میکنند. مهمترین دستاورد استقلال مورد خواست مردم که ۲۷ سال پیش آن را فریاد کردند، این بود که تصمیمگیریهای سیاسی تنها بر اساس تأمین منافع مردم ایران صورت پذیرد؛ که سربلندی و عزت حق مسلم مردم ایران است و آن محقق نخواهد شد مگر با روی آوردن به روشهای عقلانی و پرهیز از روشهای شعاری و انقلابی که ابزار خراب کردن پایههای رژیم گذشته بود و در ساختن کشور در شرایط فعلی کاربردی ندارد.
