چند سالی است که با فرا رسیدن ولنتاین در ایران هم بازار خرید کادو و شکلات و گل رونق جدی می‌گیرد و همه جا قرمز می‌شود. انصافاً هر کاری که رنگ دوستی و عشق در آن باشد و جایگزین کینه و نفرت گردد، زیبا و مبارک است.

گروهی البته بر این اعتقادند که باید ایرانیان با توجه به تاریخ و فرهنگ خود، روز عشق و دوستی را براساس روایات تاریخی خود تنظیم کنند. در روایت ایرانی از بیست قرن پیش از میلاد، روز سپندارمذگان وجود داشته که لقب ملی «زمین» است و زمین هم نماد عشق و فروتنی است. در تقویم ایرانی این روز در ۲۹ بهمن ثبت شده است.

از پارسال که در مورد ولنتاین نوشتم، ایمیل‌های فراوانی داشتم که می‌خواستند همه تلاش کنیم این روز جایگزین روز جهانی عشق و دوستی شود. این حس علاقمندی به تاریخ و رسوم ایرانی از زیبایی‌های فرهنگی ایرانیان است. گرچه الزماً مخالفت با همراهی روزی که در جهان به نام ماجرایی ثبت شده نیست.

عشق و محبت از واژه‌هایی است که مایه‌ی اصلی آموزه‌های اصیل دینی و ادبیات غنی ایرانی است. البته که عشق و محبت دارای تقدسی است که نباید خدشه‌دار شود. اینکه به طنز می‌گویند فردی برای خرید کادوی عشقولانه از فروشنده یک دو جینی از کارت‌هایی که روی آن نوشته «فقط تو را دوست دارم» طلب می‌کند، از آفات عشق و دوستی مقدسی است که هر انسانی به آن نیازمند است.

در هر حال، واقعیت این است که این روز فراگیر شده و بازار خرید کادو و شکلات هم گرم است. امید که مردم ما همیشه شاد و سربلند باشند.