با آنکه انفجار سامرا فاجعه‌ای بسیار بزرگ است، اما رهبران تأثیرگذار شیعه، مانند آقایان سیستانی، خامنه‌ای، سید فضل‌الله و حتی نصرالله و برخی مراجع قم، اصرار دارند که این فاجعه تلخ، زمینه‌ای برای درگیری‌های داخلی و نزاع سنی و شیعه نشود. این گروه افراطی که همه فرقه‌های اسلامی ـ جز قرائتی که خود از اسلام دارند ـ را کافر می‌دانند، تا همین‌جا رویارویی جهان اسلام با هتاکان به ساحت پیامبر را به داخل جهان اسلام کشانده‌اند؛ و در ابتدا یکی از مقدس‌ترین مکان‌های شیعه را منفجر کردند و به دنبال آن می‌خواهند آتش فتنه داخلی را شعله‌ور کنند؛ خطری که امروز همه دلسوزان جهان اسلام نسبت به آن هشدار می‌دهند.

البته از آن سو انتظار می‌رفت کشورهایی مثل عربستان سعودی که به نوعی عقبه سنی‌های جهان هستند، در این موارد همدردی می‌کردند تا امکان خاموش کردن فتنه درگیری‌های داخل جهان اسلام فراهم‌تر شود. محکوم کردن فاجعه تلخ سامرا از سوی فلسطینی‌ها و سوری‌ها، مورد انتظار مردم شیعه ایران بود؛ لااقل به خاطر دولت فعلی ایران که مشکلات فراوانی را با هزینه مردم ایران، به سبب حمایت از آنان، تحمل کرده است.

کاش ما در برابر آنچه از آن حمایت می‌کنیم، می‌توانستیم این حداقل توقع را داشته باشیم که آن‌ها در چنین فاجعه بزرگ شیعی با ما همدردی می‌کردند؛ و اگر آن‌ها از نظر سیاسی می‌فهمند در بعضی مسائل نباید با ما همراهی کنند، ما هم حق داشتیم در مواردی که به منافع ملی ما آسیب می‌زند، مقابله‌به‌مثل کنیم. بگذریم؛ دردِ دلِ گذرایی بود.

نیاز امروز جهان اسلام این است که ضمن پاسداشت مقام امامان بزرگوار که مورد هتک قرار گرفته‌اند، نگذاریم گروه‌های مسلمان به جان یکدیگر بیفتند.