از بس این چند روزه رسمی و اتوکشیده نوشتم، خودم خسته شدم. شروع کردم همین‌جوری نوشتن: امروز صبح، در اثر فراوانی کار ـ مثل این شش‌هفت ماهه ـ دیر از خواب بیدار شدم. اصلاً خواب بعد از نماز صبح خیلی شیرین است. گزارشی از تلویزیون العربیه می‌دیدم. تشییع جنازه خانم اطوار بهجت، خبرنگار پرکار، وظیفه‌شناس و زیبای العربیه را نشان می‌داد که در سامرا کشته شده بود. خیلی دلم سوخت. نزدیکی ظهر آمدم بیرون. رفتم...

با آنکه انفجار سامرا فاجعه‌ای بسیار بزرگ است، اما رهبران تأثیرگذار شیعه، مانند آقایان سیستانی، خامنه‌ای، سید فضل‌الله و حتی نصرالله و برخی مراجع قم، اصرار دارند که این فاجعه تلخ، زمینه‌ای برای درگیری‌های داخلی و نزاع سنی و شیعه نشود. این گروه افراطی که همه فرقه‌های اسلامی ـ جز قرائتی که خود از اسلام دارند ـ را کافر می‌دانند، تا همین‌جا رویارویی جهان اسلام با هتاکان به ساحت پیامبر را به داخل جهان اسلام...

دیروز برای شیعیان، روزی تلخ و تاریخی بود. انفجار حرم مقدس امام هادی و امام عسکری علیهماالسلام و فروریختن گنبد آن بزرگواران، فاجعه‌ای تمام‌عیار است. خوب به یاد دارم کودک که بودم، در مشهد جزو تقویم مؤمنان روزی بود که مجلس عزا می‌گرفتند و روضه‌خوانی‌های رسمی برقرار می‌کردند و حرم امام رضا در آن روز شلوغ بود؛ آن سالروز حمله روس‌ها به گنبد امام رضا بود که در آن روز چند تیر به قبه مبارکه امام رضا علیه‌السلام...

ند روز پیش یکی از دست‌اندرکاران ساخت فیلم «به نام پدر» دعوت کرد که برای دیدن این فیلم به سینمای کوچک باغ فردوس، که موزه سینما شده است، بروم. موزه سینما در انتهای باغ فردوس در خیابان ولی‌عصر قرار گرفته؛ جای خیلی زیبایی است. تاریخ سینما را در آنجا به نمایش گذاشته‌اند؛ هنرپیشه‌ها، مجلات سینمایی، لوح‌های اهدایی، اسامی فیلم‌ها، ابزار ساخت فیلم و سیر تطور آن. دیشب آقای خاتمی در حال بازدید از این سالن بود...